Home » Nieuws » Spiegelverhaal
Spiegelverhaal

Spiegelverhaal

Sprookjes en verhalen bezitten een kracht dat wij ze blijven vertellen. Telkens een beetje anders. Dit verhaal hoorde ik op een ouderavond van een verhalenverteller. Ik vertel het hier in mijn eigen woorden en hopelijk vertellen jullie het weer verder.

Er waren eens 2 honden die hoorden van een tempel met 1000 spiegels. De tempel was bijzonder, mooi en helend voor iedereen die het vond, maar niemand wist waar de tempel was. En hoewel de honden geen idee hadden wat spiegels waren of wat helend betekende besloten ze de tempel te gaan zoeken. De ene hond zei tegen de andere hond: wedden dat ik hem als eerste vind. En hij rende er vandoor.

Terwijl de ene hond woest blaffend op weg ging om zo snel mogelijk de tempel te vinden ging de andere hond eerst wat drinken, dag zeggen tegen zijn vrienden en daarna vrolijk op weg op zoek naar de tempel. Hij verwonderde zich over wat hij onderweg tegenkwam, speelde af en toe met andere honden, zocht plekken om uit te rusten en vroeg aan iedereen of zij wisten waar de tempel met de 1000 spiegels was. Na een aantal weken vond hij de tempel. Prachtig was het, glinsterend in de zon. Marmeren trappen nodigde de hond uit om naar de spiegelzaal te gaan. Hij liep kwispelend de trappen op en ging de zaal met de 1000 spiegels in. Verwondert keek hij om zich heen en zag 1000 honden verwondert naar hem kijken. Hij werd heel blij en kwispelde met zijn staart. En 1000 honden werden blij en kwispelden vrolijk terug. De hond speelde met de 1000 andere honden tot hij moe werd en besloot om terug te gaan naar huis. Om te vertellen wat voor moois hij had ontdekt.

De andere hond rende door, verdwaalde, kwam vast te zitten in struiken, kreeg honger en werd moe. Onderweg blafte hij boos naar andere als ze hem niet konden vertellen waar hij heen moest. Maar ook hij vond na een aantal weken de tempel. Hij zag een groot, koud gebouw wat hoog boven hem uit toornde. De koepels keken als boze ogen op hem neer. Een eindeloos lange gladde trap, moeilijk te beklimmen, was het laatste obstakel naar de zaal met de 1000 spiegels. Hij sloop de trap op. Moe, hongerig, boos over de lange tocht en vooral bang om niet als eerste de zaal binnen te gaan. Toen hij door de poort de spiegelzaal binnen ging werd zijn grootste angst waarheid. 1000 boze, uitgehongerde honden keken hem aan. De hond werd nog bozer en gromde. 1000 honden werden bozer en gromde terug. De hond ontblote zijn tanden en blafte woest naar al die andere honden. En 1000 honden ontblote hun tanden en blafte woest naar de hond. De hond draaide zich om en met de staart tussen zijn benen rende hij weg van de spiegels, de tempel. De hond werd nooit meer gezien bij de tempel.

(Foto: Paulus buiten de muren, Rome)

Een bijdrage van Willemijn van Schilfgaarde